Sudija Jonsen je naveo da je Karadžić bio u kontaktu sa ljudima na terenu koji su ubijali Srebreničane. Karadžić je imao zločinačku namjeru Udruženog zločinačkog poduhvata za Sarajevo, istaklo je Žalbeno vijeće.
Nakon gostovanja lidera LDP Čedomira Jovanovića i radikalskog vođe Vojislava Šešelja u emisiji Hit Tvit na Pinku, kod voditeljke Verice Bradić, mnogi su ostali zbunjeni njihovom komunikacijom, ali i mnogim kontroverznim stavovima.
Najviše polemike bilo je oko njihovog komentarisanja presude Karadžiću u Hagu.
Mnogi korisnici društvenih mreža stekli su utisak da ni jedan ni drugi nisu baš sigurni za šta je tačno osuđen na doživotnu robiju bivši predsjednik Republike Srpske. Jovanović je bio prilično siguran da je to zato što je u isto vrijeme bio i vrhovni komandat Vojske Republike Srpske, dok je Šešelj smatrao da je osuđen po komandnoj odgovornosti.
Advokatica Tijana Kojović, partner u firmi BDK Advokati, u podužem “izlaganju” na Twitteru, pokušala je da preciznije definiše šta je tačno tužilac u Hagu stavio na teret Radovanu Karadžiću, pritom se osvrnuvši na nepoznavanje materije i Jovanovića i Šešelja.
“Deronjić” koji se pominje u njenim tvitovima je Miroslav Deronjić, na početku rata u BIH nalazio se na funkciji predsjednika SDS-a Bratunca kao i tzv. kriznog štaba opštine Bratunac.
Prema nekim navodima, izdao je naređenje za napad na selo Glogovo 8. maja 1992. godine pri kojem su srpske snage zapalile selo i pobile civilno stanovništvo sela.
Deronjić je uhapšen od strane SFOR-a u Bratuncu 2002. godine i prebačen u pritvornu jedinicu međunarodnog suda u Hagu. Pred međunarodnim sudom pravde u Hagu Deronjić je optužen za zločin protiv čovječnosti koji je u potpunosti priznao.
Nakon priznanja osuđen je na deset godina zatvora. Zatvorsku kaznu je izdržavao u švedskom zatvoru Kumla.
Nakon kraće bolesti Deronjić je preminuo 19. maja 2007. godine.
Što se tiče same optužnice protiv Karadžića i presude, stvari stoje ovako.
Žalbeno vijeće Međunarodnog rezidualnog mehanizma za krivične sudove u Hagu proglasilo je Radovana Karadžića krivim za genocid u Srebrenici, a Vijeće je potvrdilo prvostepenu presudu u tački jedan proglasivši da nije kriv za genocid u sedam bosanskih opština.
Takođe, Žalbeno vijeće Međunarodnog rezidualnog mehanizma za kaznene sudove u Hagu potvrdilo je četiri udružena zločinačka poduhvata (UZP) u presudi, uključujući UZP za Sarajevo, UZP za Srebrenicu, sveobuhvatni UZP, UZP za uzimanje talaca.
Govoreći o žalbama koji se tiču zaključaka o progonu, predsedavajući Žalbenog vijeća sudija Jonsen je rekao da Odbrana nije pokazala da je prvostepeno Vijeće pogriješilo u rezonovanju. Žalbeno vijeće odbacilo je žalbu odbrane da je suđenje bilo nepravično.
Žalbeno vijeće je zaključilo da nije bilo grešaka pri zaključivanju dešavanja na Markalama u Sarajevu, što je prigovarala odbrana. Karadžić je imao zločinačku namjeru Udruženog zločinačkog poduhvata za Sarajevo, istaklo je Žalbeno vijeće.
Zaključci prvostepene presude u vezi sa Srebrenicom se u principu tiču saznanja optuženog za dešavanja u Srebrenici. Karadžić je najviše naglašavao svoj navod da nije imao saznanja za događaje u Srebrenici prije i tokom samih dešavanja, te da je saznao tek naknadno. Jonsen je rekao da Karadžić nije pokazao da je Prvostepeno vijeće pogriješilo kada se oslonilo na Direktivu 7, koju je Karadžić potpisao i u kojoj je naredio da se stvore “nepodnošljivi uslovi bez nade za dalji opstanak”.
Žalbeno vijeće nije našlo greške u rezonovanju prvostepenih sudija u vezi s progonom Bošnjaka s područja Srebrenice. Progon Bošnjaka se odnosi na prisilno preseljenje žena, djece i staraca sa područja Srebrenice. Žalbeno vijeće je potvrdilo da Pretresno vijeće nije pogriješilo u slučaju Srebrenice govoreći o Karadžićevoj naredbi da se zarobljeni odvedu na “neko drugo mjesto”. Sudija Jonsen je naveo da je Karadžić bio u kontaktu sa ljudima na terenu koji su ubijali.
Govoreći o ubistvima nakon pada Srebrenice, Vijeće je utvrdilo da je znao za ubistva u julu 1995.
(SB)
